Í dag fórum við í 5 mánaða skoðun þó að börnin séu reyndar aðeins rúmlega það. Skoðunin gekk bara vel og er Júlía Huld núna orðin 68,5 cm og 7440 gr en Hilmar Atli 69,5 cm og 7480 gr. Þau eru ótrúlega jöfn í þessum tölum en það skondna er að þau eru enn ekkert lík í vexti - spurning hvort þau verði það nokkuð... Júlía Huld svolítil bolla en varla að sjá fellingar á Hilmari Atla. En svona miðað við þessar meðal kúrfur þá eru þau mjög vel yfir henni í lengd og aðeins yfir í þyngd. Það var að minnsta kosti ljóst í seinustu viku að einhver vaxtakippur hafði átt sér stað þar sem fara varð í gegnum fataskápinn, tína úr ansi margt og bæta í nýrri stærð.

Í gær urðu þau tíðindi að systkinin fóru í búð í fyrsta sinn á ævinni. Nú og af því að það gekk bara nokkuð vel þá var búðarráp bara tekið með trukk og dýfu og farið í tvær búðir til viðbótar í dag. Þannig að nú er sem sagt búið að fjárfesta í tveimur matarstólum og tveimur bílstólum.

Þau eru auðvitað farin að hreyfa sig meira um en áður, að vísu ekki enn búin að ná tökum á að velta sér - sem hefur þó gerst svona óvart án þess að þau fatti hvað þau eru að gera - en þau sýna mikinn áhuga á því að komast áfram. Þegar legið er á maganum er mikið reynt að spyrna sér áfram en hendurnar fylgja ekki með og lítið gerist. Hilmari Atla tókst þó um daginn að komast tæpan hálfan meter aftur á bak (já já - hér á bæ er vel fylgst með öllu nýju - en ok þetta var ekki mælt nákvæmlega ;)
Núna eru þau bæði dugleg við að næla sér í dót sem er nálægt þeim og auðvitað fer allt í munninn. Það er stundum svolítill pirringur í gómunum og því gott að naga og naga.

Það er gaman að fylgjast með samskiptum milli þeirra systkinanna. Þau eru svolítið spennt fyrir að fylgjast með hvoru öðru en það sem er enn meira spennandi er dótið sem hitt er að skoða - já það er sem sagt strax byrjað. Stundum þegar þau liggja hlið við hlið á leikteppinu ná þau að stela dótinu frá hvoru öðru eða jafnvel toga í sama dótið.

Í maí fórum við auðvitað í sauðburðinn, kannski ekki beint mikil hjálp í manni en það mátti ekki láta sig vanta. Amma geymir hjá sér gamla kerru og einn vagn sem við fengum að nota í fjárhúsin og það var því prófað að sofa aðeins þar. Auðvitað fengu þau að skoða lamb en þrátt fyrir að vera aðeins spennt fyrst urðu þau pínu smeyk þegar það kom nálægt. Þetta verður nú sennilega mun meira spennandi að ári.

Stærsti viðburðurinn var nú samt núna um seinustu helgi en þá kom Valey Sara heim frá Ástralíu og sáu þau þá frænku sína í fyrsta sinn. Við vorum búin að bíða ansi spennt yfir því að fá hana heim.

Segjum þetta gott í bili en aldrei að vita nema að maður setji inn færlsu þegar þau verða 6 mánaða.

Jæja ætli það sé ekki kominn tími á 3 mánaða færsluna þó að börnin séu nú langt kominn í að verða 4 mánaða. Það er auðvitað alltaf eitthvað nýtt að gerast og hvert smá atvik er alveg stórmerkilegur atburður í augum foreldranna. Það er alveg ótrúlega gaman að fylgjast með þroska og framförum og hvað margt er ólíkt hjá þeim systkinunum. Það er ekki bara útlitið heldur hreyfa þau sig ólíkt, hjala ólíkt o.s.frv.

En já er ekki um að gera að deila með lesendum því sem er að gerast hjá þeim þessa dagana; Hilmar Atli er farin að halda höfði nokkuð vel upp þegar hann liggur á maganum, hann var byrjaður að ná að lyfta því aðeins en svo var bara eins og hann allt í einu fattaði að hann gæti þetta - hann sem hefur aldrei verið hrifinn af því að vera á maganum. Júlía Huld, sem hins vegar var farin að sofa á maganum um tíma, hefur lítin áhuga á því að vera sett á magann. Hún getur alveg haldið höfðinu uppi en verður alltaf reið þegar hún er sett á magann og svo svolítið móðguð eftir á : ) Hún var hins vegar fyrir nokkru síðan farin að sýna tilburði til að reyna að grípa um dót eða annað sem hún er að skoða. Þetta gengur alveg ágætlega hjá henni, hún er farin að ná taki einstaka sinnum og þá fer það auðvitað beina leið í munninn. Júlíu Huld finnst líka hendurnar sínar rosalega spennandi og oft fyndið að sjá hana alveg rangeygða við að skoða þær. Hilmar Atli er svona að byrja að reyna að teygja sig eftir dóti en hann er ekki eins spenntur fyrir að setja það allt upp í sig, að minnsta kosti ekki ennþá. Hann er líka farin að vinda svolítið upp á sig ef það er eitthvað spennandi til hliðar við hann þó hann ná ekki að velta sér.

Þegar þau urðu þriggja mánaða fórum við að setja þau í vagninum út á svalir að sofa, það var greinilega töfralausnin (að minnsta kosti að sinni) því allt í einu sváfu þau bara og sváfu. Svo síðan þá eru þau alltaf sett út að sofa á daginn, afi þeirra í sveitnni minntist nú á að þetta væri hálfgert hundalíf á greyjið börnunum því þau væru bara sett út við hvert tækifæri. Þannig að þau eru bara nokkuð dugleg að sofa, reyndar er ræs ansi snemma á morgnanna að mati foreldranna en það er oft svona upp úr kl 6.
Stórfjölskyldan dreif sig auðvitað í Hrútafjörðinn um páskana, það var fyrsta ferð tvíburanna þangað og var ósköp gott að komast aðeins heim í sveitina.

Á sumardaginn fyrsta fórum við öll á Selfoss til Dísu og Frímanns. Gerða, Gummi, Gunnar Þór og Sjonni voru þar líka og áttum við hinn besta dag saman.

Uppfært 28.apríl

Vorum að setja inn myndir frá þessu tímabili á myndasíðuna okkar

Þá er komið fram í mars og tvíburarnir orðnir tveggja mánaða. Það er nú orðið nokkuð síðan að við skrifuðum inn seinast og ýmislegt búið að gerast.

Ég var farin að hlakka mikið til með að komast með börnin út að labba í vagninum en það var nú búið að vera ansi kalt í janúar og þau auðvitað enn svo lítil. En þau fóru út í göngutúr með okkur í fyrsta skipti 15. febrúar og er búið að rölta nokkuð síðan. Það eru margar skemmtilegar gönguleiðir hérna og örstutt að komast aðeins út fyrir þéttbýlið. 

Við biðum auðvitað spennt eftir fyrsta brosinu, Júlía Huld brosti í fyrsta skipti 16. febrúar og Hilmar Atli 18. febrúar og var hann ekkert að spara brosið. Það er alveg af og til hægt að sprella svolítið við þau til að fá þau til að brosa enda bauð Þórey Arna okkur velkomin í félag fáranlegra foreldra - eða svo að segja því auðvitað er gert allt mögulegt til að laða brosin fram...

Fyrsti aðskilnaður systkinanna var 17. febrúar og var nú ekki nema rúm klukkustund. En þá fórum við með Hilmar Atla til læknis og amma Guðný var heima með Júlíu Huld. Hilmar Atli er með það sem kallast linur barki en þá eru brjóskin í barkanum lin og leggjast saman þegar hann dregur andann. Þessu fylgja töluverð hljóð þegar hann andar og oft er andadrátturinn hjá honum ansi skrykkjóttur. Læknirinn sagði að þetta angraði nú oftast foreldrana meira og að þetta muni þroskast hjá honum en geti tekið allaveganna fyrsta árið.

6 vikna skoðunin kom bara vel út, lækninum sem skoðaði þau fannst gaman að því hvað þau væru mikið ólík, ekki bara andlistfall heldur vaxtarlagið líka. Í skoðuninni var ákveðið að við færum með Júlíu Huld til sjúkraþjálfara til að liðka upp á hálsinn. Þau hafa bæði ríkjandi átt sem þau horfa í en það er erfiðara fyrir hana að ná að líta í hina áttina. Við erum nú þegar búin að fara einu sinni með hana og eigum að koma aftur í þessari viku. Við lærðum smá æfingar sem við getum notað á hana en sumt vorum við nú þegar byrjuð á að gera.  

Þau voru enn ekki nógu duglega að sofa á daginn og fórum við því með þau í Höfuðbeina- og spjaldhryggsjöfnun til að sjá hvort það myndi hjálpa þeim eitthvað meira. Þetta var svo sem engin töfralausn gegn óværðinni en þau eru þó farin að ná núna að sofa oftar svona einn lengri lúr á daginn en þess á milli er þetta nú svona upp og ofan. En við sáum heilmikin mun á þeim varðandi það að horfa ekki alltaf í sömu áttina, Hilmar Atli er farin að sofa líka aðeins með höfuðið til vinstri og Júlía Huld gat snúið höfðinu lengra án þess að þurfa að snúa búknum eins með.

Didda amma var hjá okkur í þrjár vikur, hún var hjá okkur á daginn og fór svo oftast niður til Þóreyjar Örnu og fjölskyldu seinnipartinn eða á kvöldin. Það var voða gott að hafa hana og létti heilmikið undir hjá okkur.

Síðan má nú ekki gleyma að þakka fyrir gjafir sem hafa verið sendar til okkar, við þökkum Ellu og fjölskyldu og eins Sigrúnu, Gunnari og kisunum í Hrútatungu fyrir sendinguna frá þeim.

Uppfært 12.mars

 Vorum að setja inn myndir frá skírninni og tímabilinu 6 - 8 vikna

Það er rétt að nota tækifærið meðan bæði börnin sofa og setja inn smá færslu. Það hefur einstaka sinnum gerst að þegar heimilisverkin eða annað sem þarf að sinna hefur safnast aðeins upp að foreldrarnir rjúka upp til handa og fóta þegar börnin sofa. En Birkir var svo myndarlegur að sinna heimilsstörfunum í dag með litla dömu í poka framan á sér (sem svaf vært undir óm ryksugunnar) þannig að mamman „hangir” nú á netinu.

Við fylgjumst auðvitað spennt með hversu vel börnin þyngjast og þegar þau voru að verða 4 vikna kom hjúkrunarfræðingurinn í heimsókn. Þá var Hilmar Atli komin fram úr systur sinni í þyngd og orðin 3600 g. en Júlía Huld var nú ekki langt á eftir og orðin 3550 g. Hjúkrunarfræðingurinn kom ekkert í þessari viku en er væntanlegur í næstu.

Eins og fram hefur komið þá létum við skíra seinasta laugardag og var þetta ósköp góður dagur. Ég var búin að hafa pínu fyrir því að finna spariföt á Hilmar Atla til að fara í þegar heim væri komið (og búið að sofna í skírnarkjólnum). Það var auðvitað nóg til af kjólum frá okkur systrunum og Elmu Hlín frænku á Júlíu Huld en frændurnir voru víst eitthvað stærri en Hilmar Atli þegar þeir fóru að vera í sparifötum ; ) En Dagbjört, nágranni okkar, reddaði okkur. Það kom svo í ljós að ég hefði kannski ekki þurft að vera að eltast við sparifötin því börnin sváfu bara mestalla skírnina af sér og kaffið á eftir líka.

Birkir átti svo að fara að vinna á mánudaginn en það frestaðist reyndar um tvo daga. Hann verður í hálfri vinnu núna í febrúar og mars og við vorum búin að ræða svolítið hvernig væri best að haga þessum fjórum tímum á dag sem hann yrði í burtu, hvenær dagsins væri best hann færi o.s.frv. þar sem nú færi ég að vera ein með börnin. Það er svona ekkert alltaf hlaupið að því að vera einn með þau því þau vilja bæði svolítið vera á handleggjunum á okkur. En þetta urðu aðeins fleiri en fjórir tímar seinasta mánudag sem Birkir var í „burtu” því hann vaknaði með magakveisu og var bara settur í sóttkví inn í herbergi. Þetta gekk nú allt vel og Birkir var orðin sæmileg hress seinnipartinn daginn eftir. Það var nú samt ósköp gott að amma Guðný kom aðeins um kvöldið og hjálpaði til.

Annars gengur þetta allt bara nokkuð vel hjá okkur held ég. Maginn er nú samt aðeins að hrjá þau bæði systkinin, það er reyndar ekki hægt að segja að þau séu eins og sum magakveisubörn sem eru óvær ákveðin tíma sólarhringsins heldur getur þetta verið á ýmsum tímum dagsins. En þetta er nú bara algengt hjá ungabörnum og mun lagast með tímanum.
Pósturinn kom með sendingu í gær og var þá kominn pakki frá Ollu ömmusystir og fjölskyldunni hennar, Við sendum auðvitað kærar þakkir til þeirra fyrir góða gjöf.

Já, við vorum að skíra í dag. Athöfnin var í Árbæjarkirkju og smá veisla heima hjá okkur fyrir nokkra útvalda. Sr. Þór Hauksson skírði börnin.

Daman fékk nafnið Júlía Huld og drengurinn Hilmar Atli. 

Við setjum inn myndir af athöfninni við tækifæri.

Þá eru börnin orðin rúmlega 3ja vikna. Síðasta vika var sú annasamasta hingað til. Maginn virðist vera að pirra þau, þó hana meira og hefur það verið sár grátur á kvöldin. Yfir daginn hafa þau sofið í mjög stuttum törnum og oftar en ekki vaknað upp grátandi en næturnar hafa verið ágætar hingað til og við fengið að sofa í 2 - 3 tíma í senn. Til að róa magann fórum við og keyptum jurtadropa sem heita Skírnir. Við höfum verið að gefa þeim þá í von um að það lagi eitthvað en það er of snemmt ennþá að segja til um það. Krosslagðir fingur. 

Hjúkrunarfræðingurinn kom á mánudaginn í eftirlitsferð. Börnin voru vigtuð og mæld.  Prinsinn er búinn að ná systur sinni í þyngd og eru þau bæði núna 3220g. Hann hefur þá þyngst um 270g og hún um 160g á s.l. 5 dögum.

Pósturinn kom með pakka til krílanna frá Betu & Níní og Rósu & Ingva. Við þökkum kærlega fyrir þessar sendingar, þær eiga eftir að koma sér vel. 

Nokkrir gestir létu sjá sig; Anna Kristín & Óli voru í bænum, Árni Steindór, Jóhanna & Eva Björg komu spes frá Hveragerði og Hanna móðursystir & Anita áttu leið hjá þegar þær voru á leið upp stigann.

Myndir frá s.l. viku eru komnar inn á myndasíðuna okkar

Við erum að leita okkur að tvíburapelahitara (pelahitari sem tekur tvo pela í einu). Ef þú hefur einhversstaðar séð svoleiðis eða veist hvar hann fæst þá máttu endilega láta okkur vita. Annað hvort með því að setja inn athugasemd eða senda okkur tölvupóst á bikkibo@isl.is

Þá eru liðnar 2 vikur síðan að börnin komu í heiminn. Það er ekki hægt að segja annað en að þessar tvær vikur hafi verið ansi annasamar fyrir foreldrana. Börnin hafa verið dugleg að nærast en gengur verr að skila því út aftur. Þetta kostar sáran grátur og höfum við verið að prófa ýmislegt til að létta til með þeim.

Hjúkrunarfræðingur kom í heimsókn til okkar á miðvikudaginn og tók út börnin. Þau voru vigtuð og mæld. Daman er orðin 3060g og hefur þyngst um 320g síðan að við komum heim af spítalanum. Drengurinn er orðinn 2950g og hefur þyngst um 345g. Hjúkrunarfræðingurinn var mjög ánægð með þau og fannst þau dafna vel. 

Börnin voru böðuð í fyrsta sinn heima í þessari viku. Dömunni finnst ekki leiðinlegt að fara í bað og er alveg saliróleg en annað er að segja um drenginn. Finnst þetta bara frekar skelfilegt allt saman.  

Við vorum að setja inn myndir úr síðustu viku inn á mynasíðuna okkar, fyrir þá/þær sem hafa áhuga að skoða.

Í dag eru börnin orðin 10 daga gömul, við erum búin að vera heima í nokkra daga og það gengur held ég bara allt nokkuð vel.

Það var sem sagt ákveðið á þrettándanum að setja mig af stað kvöldið eftir svo við mættum kl 21 á fæðingardeildina og fengum þar að vera útaf fyrir okkur í herbergi. Við vorum búin undir að þetta gæti tekið nokkurn tíma að koma þessu af stað og því var okkur sagt að reyna að sofa eftir að ég hafði fengið fyrstu töfluna. Það þurfti þó ekki meira til í bili því hún kom samdráttum strax af stað og ég fékk ekki fleiri töflur. Um nóttina svaf Birkir bara við hliðina á mér í lazyboy og komið var inn til okkar 2 sinnum til að setja mig í mónitor.
Um morgunin komu svo tvær dömur sem voru með okkur fram eftir degi, önnur reynd ljósmóðir og hin læknanemi. Þá, eða kl 9, var belgurinn sprengdur og eftir það fór þetta nú að gerast hraðar. Ég þurfti að vera í mónitor nánast alveg eftir það og var því að mestu bundin við rúmið. B barnið (sem kom svo í ljós að var strákur) var svolítið að stríða okkur og var oft erfitt að finna hjartsláttinn hans. Ljósmóðirin var alveg viss um að það kæmi stelpa fyrst og síðan kæmi drengur. Við vorum færð inn á fæðingarstofu um kl 11 (þá sömu og Elma Hlín hennar Þóreyjar Örnu fæddist í) og svo leið nú dagurinn með nokkrum kvölum. Það var mælt með því að fá mænurótardeyfingu sérstaklega ef ske kynni að grípa þyrfti inn í og fara í bráðakeisara. Deyfingin virkaði að vísu lengi vel ekki nema vinstra meginn og því varð ég að liggja á hægri hliðinni í dágóða stund.
Eftir klukkan fjögur kom svo ný ljósmóðir og ljósmóðurnemi með henni sem voru hjá okkur þar til við fórum niður á sængurkvennadeild. Það þurfti sem sagt að vera inni hjá okkur alveg allan tímann til að fylgjast með öllu. Þegar að stóru stundinni var komið voru kallaðir til tveir fæðingarlæknar og einn barnalæknir sem tóku þátt í öllu með okkur. Annar fæðingarlæknirinn tók á móti börnunum meðan hinn hélt um seinna barnið til að reyna að stýra því rétta leið eins fljótt og fyrra barnið var fætt. Þá var ég í mónitor og síðan var sónartæki á mér til að fylgjast sem best með. Það kom þá í ljós að seinna barnið hafði snúið sér en það hafði alltaf verið í höfðustöðu. Ljósmóðirin hafði rétt fyrir sér og lítil stúlka kom í heiminn kl 18:27. Birkir fékk að klippa á naflastrenginn og ég fékk hana í fangið rétt sem snöggvast áður en barnalæknirinn fékk hana til skoðurnar. En síðan var fljótt komið að næstu fæðingu og þá sögðu þau mér að það kæmu tær fyrst. Ég tók þá eftir að með því að horfa upp í ljósið fyrir ofan rúmið gat ég séð það það sem var að gerast speglast, það hefur örugglega hjálpað mér því að drengurinn kom út með tærna fyrst og rassinn upp en stoppaði undir handarkrikunum. Þegar ég sá það ákvað ég að taka á öllu sem ég til ætti til að koma honum út í næstu lotu sem gekk eftir og hann var komin í heiminn kl 18:38. Það var ótrúleg upplifun að geta séð þetta gerast. Drengurinn var drifinn í hendurnar á barnalækninum en það var allt í lagi með hann, þetta hafði bara reynt svolítið á hann.
Eftir þetta tók við töluvert hnoð við að ná fylgjunum út sem endaði reyndar með því að ég þurfti að fara inn á skurðstofu til að það gengi og Birkir var því bara skilin eftir með litlu krílin. Ég var sem betur fer ekki svæfð svo ég gat aðeins notið þess loks að því loknu að knúsa litlu börnin. Mamma, Þórey Arna og Guðný fengu að reka inn nefið rétt í smá stund og síðan vorum við komin niður á sængurkvennadeild rétt fyrir miðnætti.

Við komum heim síðastliðinn miðvikudag og vorum því í vikudvöl á spítalanum. Birkir fékk að vera hjá mér allan tímann og við vorum bara með stofu útaf fyrir okkur. Eins og starfsfólkið er yndælt þarna þá var líka ósköp gott að komast loks heim. Þetta er alveg yndislegur tími en það er alveg óhætt að segja að það er nóg um að vera. En jæja nú er ég komin með unga ákveðna dömu á handlegginn og hætti því hér.

Jæja, krílin létu sjá sig 8. jan sl. um kl 18:30. Fæðingin gekk vel og heilsast öllum vel.

Fyrst kom stúlka um kl 18:27, 2795g og 48cm

Síðan kom dregur um kl 18:38, 2670g og 49cm. Tærnar komu fyrst  og puttarnir síðast. Hann var svolítið blár fyrst en það jafnaði sig fljótt

Fleiri myndir og fréttir síðar þegar við komum heim.

p.s. Takk fyrir allar kveðjurnar

Smá mis...  börnin eru 1kg þyngri en ég skrifaði fyrst. Þau fæddust 2795g og 2670g en ekki 1795g og 1670g eins og stóð fyrst á síðunni.