Í dag eru börnin orðin 10 daga gömul, við erum búin að vera heima í nokkra daga og það gengur held ég bara allt nokkuð vel.

Það var sem sagt ákveðið á þrettándanum að setja mig af stað kvöldið eftir svo við mættum kl 21 á fæðingardeildina og fengum þar að vera útaf fyrir okkur í herbergi. Við vorum búin undir að þetta gæti tekið nokkurn tíma að koma þessu af stað og því var okkur sagt að reyna að sofa eftir að ég hafði fengið fyrstu töfluna. Það þurfti þó ekki meira til í bili því hún kom samdráttum strax af stað og ég fékk ekki fleiri töflur. Um nóttina svaf Birkir bara við hliðina á mér í lazyboy og komið var inn til okkar 2 sinnum til að setja mig í mónitor.
Um morgunin komu svo tvær dömur sem voru með okkur fram eftir degi, önnur reynd ljósmóðir og hin læknanemi. Þá, eða kl 9, var belgurinn sprengdur og eftir það fór þetta nú að gerast hraðar. Ég þurfti að vera í mónitor nánast alveg eftir það og var því að mestu bundin við rúmið. B barnið (sem kom svo í ljós að var strákur) var svolítið að stríða okkur og var oft erfitt að finna hjartsláttinn hans. Ljósmóðirin var alveg viss um að það kæmi stelpa fyrst og síðan kæmi drengur. Við vorum færð inn á fæðingarstofu um kl 11 (þá sömu og Elma Hlín hennar Þóreyjar Örnu fæddist í) og svo leið nú dagurinn með nokkrum kvölum. Það var mælt með því að fá mænurótardeyfingu sérstaklega ef ske kynni að grípa þyrfti inn í og fara í bráðakeisara. Deyfingin virkaði að vísu lengi vel ekki nema vinstra meginn og því varð ég að liggja á hægri hliðinni í dágóða stund.
Eftir klukkan fjögur kom svo ný ljósmóðir og ljósmóðurnemi með henni sem voru hjá okkur þar til við fórum niður á sængurkvennadeild. Það þurfti sem sagt að vera inni hjá okkur alveg allan tímann til að fylgjast með öllu. Þegar að stóru stundinni var komið voru kallaðir til tveir fæðingarlæknar og einn barnalæknir sem tóku þátt í öllu með okkur. Annar fæðingarlæknirinn tók á móti börnunum meðan hinn hélt um seinna barnið til að reyna að stýra því rétta leið eins fljótt og fyrra barnið var fætt. Þá var ég í mónitor og síðan var sónartæki á mér til að fylgjast sem best með. Það kom þá í ljós að seinna barnið hafði snúið sér en það hafði alltaf verið í höfðustöðu. Ljósmóðirin hafði rétt fyrir sér og lítil stúlka kom í heiminn kl 18:27. Birkir fékk að klippa á naflastrenginn og ég fékk hana í fangið rétt sem snöggvast áður en barnalæknirinn fékk hana til skoðurnar. En síðan var fljótt komið að næstu fæðingu og þá sögðu þau mér að það kæmu tær fyrst. Ég tók þá eftir að með því að horfa upp í ljósið fyrir ofan rúmið gat ég séð það það sem var að gerast speglast, það hefur örugglega hjálpað mér því að drengurinn kom út með tærna fyrst og rassinn upp en stoppaði undir handarkrikunum. Þegar ég sá það ákvað ég að taka á öllu sem ég til ætti til að koma honum út í næstu lotu sem gekk eftir og hann var komin í heiminn kl 18:38. Það var ótrúleg upplifun að geta séð þetta gerast. Drengurinn var drifinn í hendurnar á barnalækninum en það var allt í lagi með hann, þetta hafði bara reynt svolítið á hann.
Eftir þetta tók við töluvert hnoð við að ná fylgjunum út sem endaði reyndar með því að ég þurfti að fara inn á skurðstofu til að það gengi og Birkir var því bara skilin eftir með litlu krílin. Ég var sem betur fer ekki svæfð svo ég gat aðeins notið þess loks að því loknu að knúsa litlu börnin. Mamma, Þórey Arna og Guðný fengu að reka inn nefið rétt í smá stund og síðan vorum við komin niður á sængurkvennadeild rétt fyrir miðnætti.

Við komum heim síðastliðinn miðvikudag og vorum því í vikudvöl á spítalanum. Birkir fékk að vera hjá mér allan tímann og við vorum bara með stofu útaf fyrir okkur. Eins og starfsfólkið er yndælt þarna þá var líka ósköp gott að komast loks heim. Þetta er alveg yndislegur tími en það er alveg óhætt að segja að það er nóg um að vera. En jæja nú er ég komin með unga ákveðna dömu á handlegginn og hætti því hér.